ارتز اندام تحتانی

PTB Brace

کدینگ محصول:

معرفی اجمالی محصول

کاربرد ها 1شکستگی یک سوم تحتانی تیبیا و فیبولا



ارتزهای اندام تحتانی شامل ارتزهای مچ، زانو، ران و لگن می باشد که انواع مختلفی دارند و بسته به نیاز بیمار و اهداف درمانی مورد نظر تجویز می شوند.

ارتزهای مچ

ثبات دهنده های مچ

این ارتزها حرکات اینورژن و اورژن را در مچ محدود می کنند و به دو دسته تقسیم می شوند:

Ankle support : این دسته از ارتزها معمولا از جنس پارچه محکم ساخته می شوند و طرح های متفاوتی دارند. بیشتر طرح ها همانند جوراب پوشیده می شوند و توسط بند یا استرپهای پهن تر روی پا تنظیم و ثابت می گردند.

 

a-1 . قوزک بند نئوپرنی فنر دار: این ارتز توسط استرپ های ثبات دهنده نایلونی غیر قابل کشش از مچ و ساختارهای  لیگامانی در موارد پیچ خوردگی های متعدد حمایت می کند.

 

a-3 . Chopart Achil strap : این استرپ یک درمان موثر برای التهاب تاندون اشیل است و در فوتبالیست ها، والیبالیست ها و سایر ورزشکارانی که رشته ورزشی آنها نیاز به دویدن و پریدن های مداوم دارد استفاده می شود. این ارتز سبب کاهش درد و ناراحتی ناشی از التهاب تاندون آشیل و کاهش ناراحتی فرد در مرحله push-off راه رفتن می شود.

b-1 . Air cast Air stirrup : این ارتزها بلافاصله بعد از آسیب استفاده می شوند . چون دارای کیسه های هوا هستند موجب افزایش خونرسانی به محل آسیب دیده و تسریع بهبودی می شوند و با ساپورت بافت نرم فشار وارده به  تیبیا و فیبولا را کاهش می دهند.

b-2 .

 

AFO

  1. Night  AFO : این ارتز با ایجاد فشار قابل تنظیم در جهت دورسی فلکشن در درمان التهاب فاسیای کف پایی، التهاب تاندون آشیل، پلانتار فلکشن کانترکچر، خار پاشنه، گرفتگی عضلانی در دوندگان، سفتی عضلانی و ... کاربرد دارد.
  2. Short leg : این ارتز دارای دو بار فلزی در قسمت داخل و خارج می باشد که در دیستال توسط یک رکاب به کفش متصل می شوند. این ارتز در ضایعات نخاعی همراه با ضایعات پوستی  و همچنین افرادی که نوسانات حجمی دارند به دلیل حداقل تماس با پوست ، بی ثباتی های مفصل مچ ، دراپ فوت ، واروس و والگوس مچ (با اضافه کردن استرپ هایی در جهت اصلاح واروس و والگوس مچ) و... کاربرد دارد.
  3. AFO  ترموپلاستیک : این ارتزها از روی قالب بدن فرد ساخته می شوند به همین دلیل حمایت و کنترل بهتری نسبت به انواع فلزی فراهم می کنند. تماس کامل این ارتزها با عضو موجب توزیع نیرو بر سطح عضو شده و از ایجاد فشار نقطه ای و آسیب پوست جلوگیری می کند. این مسئله در بیمارانی که مشکلات حسی دارند بسیار مهم است.

    1-3 . AFO  بزرگسالان : این ارتزها اجازه حرکت به مفصل مچ در صفحه ساجیتال را نمی دهند.

    2-3 . AFO daynamic : این ارتزها اجازه حرکت به مفصل مچ در صفحه ساجیتال را می دهند. حرکت در مچ هنگام استفاده از ارتز می تواند به دلیل وجود مفصل مچ مکانیکی یا به دلیل طرح و حدود لبه های ارتز و جنس آن قابل انجام باشد.

  4. Solid ankle AFO : نوعی AFO استاتیک است و برای بیمارانی که نیاز به بی حرکتی کامل در مجموعه مچ و پا دارند مناسب بوده و بیشترین بی حرکتی را برای این مجموعه فراهم می کند. این وسیله ثبات داخلی خارجی لازم را برای مچ فراهم می کند و با ممانعت از انجام پلانتار فلکشن از drop foot در راه رفتن جلوگیری می کند. این ارتز اغلب به منظور حفظ ثبات برای بیماران با مشکلات نوروموتور مانند اسپاستی سیتی های متوسط تا شدید، تون متغیر، بی ثباتی پوسچرال و آتاکسی، همچنین برای بیماران با تون بسیار کم و یا ضعف عمومی که نیاز به وسیله کمکی دارند تجویز می شود. در بیماران آرتروپاتی شارکو، پس از جراحی های مچ و یا در بی ثباتی و درد ناشی از بیماری هایی مانند آرتریت روماتوئید هم این ارتز تجویز می شود. قسمت foot این ارتز می تواند بسته به سن و نیاز بیمار تمام طول و یا تا زیر سر متاتارسها باشد.در کودکان مبتلا به میلومننگوسل هم می توان از این ارتز استفاده کرد در این افراد ارتز با ممانعت از پیشروی تیبیا به سمت جلو از ایجاد الگوی Crouch ( راه رفتن روی پنجه در حالی که زانو و ران خم هستند) در راه رفتن جلوگیری می کند.
  5. Floor Reaction Ankle Foot Orthoses(FRO) : این ارتز هم از گروه AFO های استاتیک است که با استفاده از نیروی عکس العمل زمین ثبات زانو را فراهم می کند. این ارتز مچ را در کمی پلانتار فلکشن فیکس می کند که باعث ایجاد گشتاور اکستنشن در زانو می شود . این وسیله یک قطعه قدامی پد گذاری شده نیز دارد که با کمک گشتاور موجود در زانو موجب ثبات زانو می شود. این طرح از AFO کیفیت و امنیت راه رفتن در بیماران ضایعه نخاعی ، پولیومیلیت، نوروپاتی محیطی، میوپاتی و بیماران نوروماسکولار که مشکل Crouch gait دارند را بهبود می بخشد. همچنین در افراد مبتلا به میلومننگوسل هم می توان از این ارتز استفاده کرد. به اینصورت که با ایجاد فشار به پوست منطقه زیر زانو که درماتوم L4  محسوب می شود، فیدبک حس عمقی ایجاد کرد که می تواند به تقویت انقباض عضله کوادریسپس کمک کند.
  6. Patellar Tendon-Bearing (PTB brace) Ankle Foot Orthoses : یک AFO استاتیک است که از قاعده تحمل وزن سوکت های PTB در پروتزهای زیر زانو تبعیت می کند.هدف اصلی از تجویز این بریس کاهش اعمال بار به بخش دیستال اندام حین راه رفتن و ایستادن است. به این صورت که بخشی از وزن توسط شل قدامی ارتز تحمل می شود و بخشی دیگر توسط بارهای فلزی جانبی انتقال می یابد. این طرح از AFO ها برای درمان مشکلات بیماران شارکوتی، زخم های نوروپاتیک کف پا، شکستگی های مچ و پا با تاخیر یا عدم جوش خوردن و سایر مواردی که نیازمند کاهش بار وارده به مجموعه مچ و پا هستند تجویز می شود.
  7. Posterior Leaf Spring (PLS) AFO : یک AFO ترموپلاستیک از خانواده AFO های  داینامیک است که به دلیل طراحی خاصی که دارد موجب انعطاف پذیری ارتز در ناحیه مچ می شود.
  8. Hinged AFO : دارای مفاصل پلاستیکی است که نسبت به انواع فلزی سبک تر است، احتیاج به نگهداری کمتری دارد و معمولا برای کودکان استفاده می شود. این ارتز اجازه انجام حرکت بدون محدودیت را می دهد و پلانتار فلکشن و دورسی فلکشن را کنترل می کند.

ارتزهای زانو

ارتزهای زانو به سه دسته تقسیم می شوند:

  1. Knee cage: این ارتزها به منظور جلوگیری یا کاهش شدت آسیب های وارده به زانو طراحی شده اند. از ساختمان سمت داخل مفصل زانو محافظت می کنند و بیشتر توسط ورزشکارانی که احتمال ضربه به سمت خارج مفصل زانوی آنها بیشتر است پوشیده می شوند چون ضربه به سمت خارج زانو موجب آسیب به لیگامان جانبی داخلی و لیگامان کروشیت می گردد. این ارتزها اغلب توسط افراد سالم و در تلاش برای جلوگیری از ایجاد آسیب استفاده می شوند.حین استفاده از این ارتزها دامنه حرکتی مفصل زانو طبیعی است ولی از هایپر اکستنشن جلوگیری می شود. یک ارتز پروفیلاکتیک ایدآل باید ویژگی های زیر را داشته باشد:
  • مقاومت زانو را در برابر نیروهای ایجاد کننده آسیب افزایش دهد.
  • اختلالی در عملکرد زانو ایجاد نکند.
  • عوامل خطر را در محل دیگری از بدن افزایش ندهد.
  • برای دیگر افراد خطری نداشته باشد.
  • با دوام و از نظر اقتصادی به صرفه باشد.
  • اثر بخشی آن در پیشگیری از ضایعات به اثبات رسیده باشد.
  1. Rehabilitative Knee Orthoses : این ارتزها معمولا بعد از جراحی تجویز می شوند و اجازه حرکت کنترل شده و محافظت شده زانوی آسیب دیده و یا زانوی جراحی شده را می دهند. مفاصل این بریسها Stopهای تنظیم برای کنترل دامنه حرکتی دارتد و بسته به نیاز بیمار دامنه حرکتشان قابل تنظیم است . فرد با پوشیدن این ارتزها قادر است قفل مفصل زانوی ارتزی را برای انجام تمرینات توانبخشی بعد از عمل باز کند و در بقیه ساعات در صورت نیاز زانو را بی حرکت نگه دارد و یا حرکات کنترل شده ای داشته باشدبریسهای Rehabilitative  باید دارای ویژگی های زیر باشند:
  • کنترل دقیق حرکات مفصل زانو به طوری که فشار زیادی به بافت در حال ترمیم وارد نشود
  • ثابت ماندن روی عضو و جابهجا نشدن از محل مطلوب
  • تطابق با سایزها و شکل های مختلف قابل تطابق با ادم و آتروفی
  • پوشیدن و درآوردن راحت برای فرد استفاده کننده
  • دامنه حرکتی قابل تنظیم
  • با دوام و مناسب از نظر اقتصادی
  1. زانو بند نئوپرنی فنر دار: این ارتزها توسط افرادی که پس از آسیب مفصل زانو به فعالیت خود بازگشته اند پوشیده می شود. این ارتزها برای افزایش ثبات برای زانوی بی ثبات طراحی شده اند و بیشتر در افرادی که دچار آسیب لیگامان کروشیت قدامی هستند به کار می رود. هدف اصلی از تجویز این بریسها کاهش هایپراکستنشن و کاهش جابه جایی قدامی تیبیا روی فمور و چرخش تی بیا است .

.

Knee Ankle Foot Orthoses (KAFO)

این ارتز زمانی تجویز می شود که AFO نتواند ثبات لازم برای زانو را در طی فاز استانس فراهم کند. این ارتز مصرف انرژی راه رفتن بیمار را هم افزایش می دهد به همین دلیل در تجویز این ارتز باید دقت لازم به کار برده شود. هنگامی که بیمار در کنترل حرکت فلکشنن زانو در ابتدای فاز استانس مشکل داشته باشد می توان ارتز KAFO را تجویز کرد.هدف از تجویز این ارتز تامین ثبات در فاز استانس، محافظت از اندام، بهبود عملکرد اندام می باشد. هنگامی که هدف از تجویز این ارتز کاهش هایپر اکستنشن یا واروس والگوس خفیف تا متوسط باشد از مفاصل بدون قفل استفاده می شود ولی اگر بیمار فلکشن بیش از حد زانو و یا واروس و والگوس شدید داشته باشد از مفل زانوی قفل دار استفاده می کنیم. این ارتز می تواند یک طرفه یا دو طرفه باشد. KAFO دوطرفه معمولا در افراد پاپلیژی تجویز می شود..

نوعی ارتز فلزی است که در بیماران بسیار چاق و در بیماران با ادم متغیر کاربرد بیشتری دارد. این نوع ارتز از استحکلام بالایی برخوردار بوده و تنظیم آن راحت است.

  • KAFO ترموپلاستیک : این ارتز بر روی قالب اصلاح شده پای بیمار و از جنس مواد ترموپلاستیک ساخته می شود.مهم ترین ویژگی این ارتزها تماس کامل آن ها با اندام است که موجب توزیع نیرو و کاهش فشارهای نقطه ای شده و از آسیب به پوست جلوگیری می کند. این طرح از ارتز نسبت به نمونه های فلزی کنترل بهتر و دقیق تری را بر روی اندام دارد. از این ارتز در برخی مواقع بعد از جراحی تعویض مفصل زانو نیز استفاده می شود. همچنین برای بیماران دیستروفی عضلانی و بیماران Postpolio نیز می توان  ارتز KAFO تجویز کرد.

ارتزهای مفصل ران

Hip Knee Ankle Orthoses (HKAFO)

ارتزهایی که از سطح مفصل زانو بالاتر هستند و در طرح های Conventional (چرم یا فلز) و ترموپلاستیک ساخته می شوند . این ارتزها مصرف انرژی فرد را افزایش می دهند . عملکرد این ارتز به نحوی است که با کنترل هیپ از عقب رفتگی تنه که معمولا به دلیل ضعف ابداکتورهای هیپ می باشد جلوگیری می کند.

  • Conventional HKAFO : این وسیله به زانو و مچ ثبات می بخشد و اجازه ایستادن و حرکت به روش Swing through را با عصا به فرد می دهد.فرد می تواند با وجود ضعف عضلات تنه و هیپ با افزایش لوردوز کمری بایستد.
  • HKAFO برای کودکان مبتلا به میلومننگوسل

هدف اصلی توانبخشی در این بیماران تسهیل فرایند رشد و کمک به طبیعی سازی رشد می باشد.برای رسیدن به این هدف باید پوسچر صاف و با ثبات برای بیمار فراهم کرد. با استفاده از این ارتز می توان مفاصل هیپ و زانوی بیمار را در وضعیت اکستنشن ثابت نگه داشت و تا حدی به این هدف دست یافت. اهداف درمانی در این بیماران مطابق با سن بیمار متفاوت است. در این بیماری برخی کودکان بدشکلی های استخوانی مانند بدشکلی های مهره هم دارند که آن ها را مستعد مشکلاتی از غبیل اسکولیوز، کایفوز، ناهنجاری های قفسه سینه ،در رفتگی های هیپ، پوکی استخوان و افزایش احتمال شکستگی ، کاترکچر و بدشکلی های ثابت و ... می کند.به طور کلی درمان ارتوپدی و ارتوزی این افراد سه هدف کلی دارد:

  1. اصلاح بدشکلی های اولیه، حفظ اصلاح، جلوگیری از بازگشت بدشکلی و ایجاد بدشکلی های ثانویه
  2. دستیابی به بهترین عملکرد حرکتی
  3. جلوگیری یا به حداقل رساندن اثرات نقص حسی-حرکتی

           ارتز معمولا از 12 تا 18 ماهگی که کودک شروع به انجام فعالیت های ایستاده می کند وارد برنامه درمانی می شود.

 

انواعHKAFO

  1. Rotation strap : استرپ های الاستیکی هستند که در پروگزیمال به یک باند لگنی منسوج متصل می شوند و در در دیستال هم به AFO یا کفش متصل می شوند و چرخش داخلی یا خارجی ایجاد می کنند. این ارتز ممکن است برای بیمار مشکلات پوستی ایجاد کند و همچنین برای حفظ کشیدگی دائما نیاز به تعویض دارد.
  2. Twister cable : یک باند لگنی دارد که توسط کابلهای فنری به کفش یا AFO متصل می شود . کابلها بسته به نیاز بیمار چرخش داخلی یا خارجی ایجاد می کنند. این وسیله برای بیمارانی که آنتی ورژن فمور دارند تجویز می شود و عیب آن این است که سنگین بوده و پوشیدن لباس برای بیمار مشکل می باشد.
  3. Hip Guidance Orthosis (HGO) یا Parawalker : این ارتز شامل یک HKAFO به همراه یک بریس تنه است. مقدار اصطکاک در مفصل هیپ آن کم است و اجازه انجام فلکشن / اکستنشن در دامنه مشخصی را می دهد. برای بیماران پاپلژی کامل سطح توراسیک کاربرد دارد. این بیماران در طول حرکت با این ارتز باید هیپ را جلوتر از پنجه قرار دهند و با فشار دادن بازو و کراچ همان سمت تنه را به سمت مقابل حرکت دهد. بیماران پاراپلژی با استفاده از این ارتز می توانند به صورت مستقل و بدن نیاز به کمک راه بروند. این نمونه نسبت به سایر نمونه های HKAFO مصرف انرژی کمتری نیز دارد.
  4. Standing frame : این وسیله اغلب برای کودکان 10 ماهه تا 2 ساله استفاده می شود. می توان آن را روی لباس پوشید.
  5. Parapodium : این بریس یک فریم مخصوص ایستادن است که از روی لباس پوشیده می شود و برای کمک به ایستادن کودکان پاراپلژی بالای 3 سال بدون نیاز به کراچ مورد استفاده قرار می گیرد. قفل مفاصل هیپ و زانو توسط دسته هایی کنترل می شود و اجازه نشستن و ایستادن را به بیمار می دهد.
  6. Rochester : این ارتز دارای قفل جداگانه برای هیپ و زانوست و امکان باز کردن قفل با یک دست را می دهد. برای کودکان مبتلا به میلومننگوسل هم کاربرد دارد.
  7. Swivel walker (ORLAU) : این وسیله مانند پاراپودیوم برای بیماران پاراپلژی تجویز می شود با این تفاوت که مفصل هیپ و زانو ندارد.این وسیله از پایه ای که روی یک جفت صفحه کف پایی چرخاننده تعبیه شده تشکیل می شودانتقال وزن به بیمار کمک می کند که فرد و بریس به طور اتوماتیک روی عضوی که تحمل وزن می کند به سمت جلو بچرخند. این ارتز بدون کراچ استفاده می شود و در هنگام استفاده از کراچ فرد به صورت Swing through (چرخشی) راه می رود.

Hip Abduction Orthosis : این ارتز در موارد شکستگی ها، تعویض مفصل ران و در مواردی که نمی توان جراحی انجام داد استفاده می شود. پوشیدن ارتز به عوامل متعددی مثل ثبات مفصل، توانایی بیمار در رعایت موارد احتیاط، سرعت ترمیم بافت و... بستگی دارد. در مواردی که با وجود موقعیت مناسب مفصل پروتزی مدت زمان کوتاهی پس از جراحی در رفتگی رخ می دهد گروهی از جراحان پوشیدن بریس را به مدت 6 تا 12 ماه توصیه می کنند. در صورت اختلال در ترمیم بافت نرم و بروز در رفتگی مجدد یا در بیمارانی که در رعایت موارد احتیاط همکاری نمی کنند گاهی پوشیدن ارتز تا مدتها و در مواردی همیشگی ادامه می یابد. گاهی حتی بدون بروز در رفتگی، با هدف پیشگیری از در رفتگی از بریس استفاده می شود. مواردی مانند دیسپلاژی هیپ، کیفیت نامناسب استخوان و یا ناتوانی در رعایت احتیاطات لازم از این گروهند. بیمارانی که جراحی مجدد بر روی آنها صورت گرفته است و یا در گروهی که ثبات به دست آمده در مفصل حین عمل جراحی کم است، بیمارانی که مشکلات عصبی عضلانی همانند پارکینسون، اسپاستی سیتی یا نوروپاتی دارند ممکن است دچار در رفتگی در مفصل هیپ مصنوعی شوند که این امر موجب لزوم استفاده طولانی مدت از ارتز می شود.

Ischial weight bearing : این ارتز یک قطعه رانی Quadrilateral همانند سوکت پروتز بالای زانو دارد که انتهای آن باز است و مانند سوکت پروتز بالای زانو از منطقه ایسکیوم وزن می گیرد که موجب می شود انتقال وزن از تنه استخوان های اندام تحتانی کمتر صورت بگیرد. هدف اصلی از تجویز این ارتز جلوگیری از شکستگی مجدد فمور حین راه رفتن و ایستادن است.

ارتزهای کودکان

Denis Brown : این ارتز شامل یک بار عرضی باز کننده پاها دارای طول متغیر با صفحات کف پایی در انتهای هر پا می باشد. کفش های کودک به صورت محکمی به صفحات کف پایی که دارای وضعیت چرخشی قابل تنظیم هستند، متصل می شوند. این اسپلینت ساده در درمان دفورمیتی های زاویه ای و چرخشی مانند کلاب فوت، پرونیتد فوت و چرخش های غیر طبیعی تیبیا استفاده می شود.

Bebax Shoe Articulatd Slipper : نوعی کفش است که برای کنترل ادداکشن در کلاب فوت بکار می رود. بخش جلویی و خلفی این کفش از هم جدا هستند و توسط مفصلی چند جهتی در کف کفش به هم متصل می شوند که اجازه تنظیم موقعیت بخش جلویی و خلفی پا را نسبت به یکدیگر می دهد.این ارتز برای درمان متاتارسوس واروس، متاتارسوس اداکتوس، تالوس والگوس و متاتارسوس واروس باقی مانده بعد از عمل جراحی اکواینوواروس مادر زادی تجویز می شود.

Pavlik harness : این ارتز با نگه داشتن مفصل هیپ در وضعیت فلکشن و ابداکشن به آن ثبات می بخشد. این ارتز جهت وضعیت دهی و بی حرکتی اندام به کار گرفته می شود و در درجات مختلف حرکت را ایجاد می کند. اسپلینت پاولیک هارنس تنها ارتزی است که دارای قطعات سخت نمی باشد و احتمالا اجازه بیشترین حرکت را به کودک می دهد. آنتی ورژن سر فمور بدترین و مهم ترین گرفتاری است که به درمان با پاولیک هارنس مربوط می شود که علت آن را فشرده شدن عروق رتیناکولار فوقانی- خارجی روی لبه استابولار در اثر نیروی ابداکتوری می دانند. این ارتز یک وسیله موثر در درمان بیماری های DDH یا در رفتگی مفصل هیپ می باشد.

Ilfeld Orthosis : نوعی ارتز هیپ ابداکشن است که مفاصل هیپ را در ابداکشن نگه می دارد ولی فلکشن قابل توجهی ایجاد نمی کند. این ارتز دارای دو بار رانی و یک بار عرضی است که میزان ابداکشن با تطبیق طول بار عرضی کنترل می شود. این ارتز نیز از جمله مهم ترین ارتزها در درمان DDH است.

Von Rosen : یک فریم آلمینیومی یا پلاستیکی پد گذار شده است که مفصل هیپ را در فلکشن و ابداکشن نگه می دارد

Frejka pillow orthosis : یک تشکچه حجیم معمولا از جنس فوم است که بین پاهای کودک قرار می گیرد و توسط استرپ روی تنه ثابت می شود. نیاز به باز و بسته کردن آن هر بار هنگام تعویض پوشک بچه ممکن است موجب نیمه در رفتگی یا در رفتگی مجدد شود. همچنین این وسیله فلکشن کافی را فراهم نمی کند و احتمال ابداکشن بیش ازحد و افزایش خطر نکروز آوسکولار در این وسیله زیاد است.

Atlanta Scottish Rite : رایج ترین و مقبول ترین ارتز در درمان بیماری پرتس می باشد. همچنین در درمان بیماری DDH هم کاربرد دارد. با این ارتز کودک می تواند بدون کراچ راه برود و فعالیت های روزمره داشته باشد. این ارتز مفاصل هیپ را در ابداکشن نگه می دارد و اجازه انجام فلکشن و اکستنشن را می دهد و محدودیتی در حرکت زانو ایجاد نمی کند. ارتز معمولا حدود 12 تا 18 ماه پوشیده می شود و هنگامی که نشانه هایی از بازسازی استخوان در عکس رادیوگرافی دیده شود زمان پوشیدن وسیله به تدریج کاهش می یابد.

Newington : این ارتزها نیز مفصل هیپ را در حدود 45 درجه ابداکشن و مقداری چرخش داخلی نگه می دارند و اجازه حرکت با عصا را به کودک می دهند.در درمان بیماری پرتس البته با تاثیر کمتر نسبت به سایر ارتزها می توان از این ارتز هم استفاده کرد.

Toronto : این ارتز مفصل هیپ را در حالت ابداکشن نگه می دارد به طوری که سر استخوان ران به خوبی درون حفره استابولوم قرار می گیرد. مانند دو نمونه قبل در درمان بیماری پرتس هم کاربرد دارد ولی تاثیر آن کمتر است .

   Denver : شکل تغیر یافته ارتز آتلانتا است که بار عرضی آن حذف شده است. این ارتز ابداکشن را کنترل می کند ولی روی چرخش کنترلی ندارد. در درمان پرتس در کودکان و DDH در بزرگسالان کاربرد دارد.

 

 

 

          

 

 

 


ارسال نظر شما